Eg tok av meg skoen. Han lukta mjukt av kroppslukt. Ekte, fuktig kroppslukt, mjukt og kvalmande, men ikkje stikkande. Det var pur tåfis. Eg sette skoen på bordet.

Då slutta dei å le. Dei såg på meg og ville visst spørja om noko. Men dei spurde ikkje. Dei bad meg fjerna den skitne, stinkande skoen. Dei bad meg om ikkje å dra meg til himmelen, men til ein annan stad.

Eg tok skoen bort frå bordet og drog meg til ein annan stad. Ein får ikkje plaga folk med tåfis. Ikkje i eit sivilisert samfunn som vårt. Nei då.